december 5

Geen aangepast getut met geld

Als je een uitje met vrienden hebt, is het redelijk normaal dat iedereen zijn eigen deel betaald, toch?!

Vorige week zat ik met die vraag, richting mijn maatje met een verstandelijke beperking.

Samen met nog twee anderen ging ik met mijn maatje midgetgolfen. We aten daarna lekker een hamburger en we genoten van de gezelligheid.

Vanuit de kerk krijgen we een bedrag vergoed om eens per jaar met elkaar op stap te gaan. Dat is natuurlijk leuk, dus daar maken we graag gebruik van. Maar de kosten van dit uitje waren duidelijk hoger, dan het bedrag wat we van de kerk krijgen.

In eerste instantie wilde ik gewoon voor mijn maatje betalen. Maar ik dacht: ‘Wat een gekkigheid eigenlijk. Waarom zou ze niet gewoon haar eigen deel kunnen betalen? Ze is volwassen en ze heeft een inkomen. Dus behandel haar zoals je een ander zou behandelen, en zoals ik zelf behandeld wil worden.’ Het is nota bene mijn visie die ik gebruik voor de omgang met mensen met een beperking! Deze stempel heb ik hier voor laten maken:

stempel

Natuurlijk is het ook leuk om eens te trakteren, maar dat hoeft niet altijd.

Dus ik vroeg mijn maatje wat ze ervan vond als zij ook een bedrag zou betalen. ‘Dan delen we gewoon de kosten voor ons groepje van vier personen’, zei ik.

Mijn maatje dacht er even over na en zei toen: ‘Ja, dat vind ik juist leuk om ook te betalen. Ik heb ook gewoon geld.’

Ik denk dat ze zich door deze actie meer in haar waarde voelde dan wanneer ik alles betaald zou hebben.

Ik vond het zelf wel een eye-opener eigenlijk.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
november 9

De haan

Als ik terugkijk op mijn leven, zie ik groei en ontwikkeling.

Ik herinner me als de dag van gisteren hoe stikzenuwachtig ik was als ik een kinderpraatje voor in de kerk gaf.

Ik weet hoe negatief ik over mezelf dacht. Tot ik ontdekte dat ik met die gedachte God tekort doe. Hij heeft mij gemaakt. En blijkbaar met een doel. Ik ben jarenlang op zoek geweest naar mijn gaven, mijn passie, mijn inbreng in dit leven. Ik was vreselijk onzeker en durfde mijn plek niet te pakken.

En toch kreeg ik steeds weer vragen en opdrachten die bij mij pasten. Ik leerde ook om ‘nee’ te zeggen als ik iets moest doen waar ik niet goed in ben. (Koken bijvoorbeeld..;))

Afgelopen voorjaar kwam er een nieuwe vraag op me af: ‘Wil jij trainingen over identiteit geven aan jongeren in Tanzania?’

Ik wist niet wat me overkwam met deze vraag! Waarom ik? Dat kan ik niet! Ik spreek geen Engels en wat kan ik nou bijdragen (als westerling) in een Afrikaanse cultuur?!

Bovendien, wil ik er zoveel geld aan besteden en wil ik gaan vliegen wat niet goed voor het klimaat is?

Na veel denken, bidden en praten, heb ik toch de keus gemaakt om in maart 2018 naar Tanzania te gaan. Met deze overtuiging: Soms zijn het kleine impulsen die een jongere verder helpt. Wie weet mag ik daar iets zeggen/doen/uitstralen van Gods liefde.

Laatst hadden we een bijeenkomst als voorbereiding op de reis. Het thema van deze avond was: Deborah, sta op!

Als je grenzen verlegt, dingen doet die je nooit gedaan hebt, is dat spannend. Maar je vergroot er je gebied en ervaring mee.

En toen kwam het verhaal over de haan. haan

Een haan kondigt de nieuwe dag aan door te kraaien. Dat vinden veel mensen niet fijn, zo ’s morgens vroeg. Dus wil je voorkomen dat een haan vroeg kraait, dan kun je hem in een nachthok zetten. Soms helpt dit, maar veel hanen blijven vroeg kraaien. Ze doen waarvoor ze geschapen zijn. Een oplossing om het kraaien te stoppen is dan: zet de haan in een hok met een laag plafond. Zo kan de haan zich niet uitstrekken om te kraaien.

Dat is wat veel mensen overkomt: Ze laten zich door hun eigen mitsen en maren belemmeren om te doen wat ze eigenlijk willen. Of ze laten zich belemmeren door de mening van een ander. En weer anderen zijn bang om zich te laten zien en horen omdat ze zichzelf niet de moeite waard vinden.

Langzamerhand leer ik om iets meer van mezelf te laten zien en te horen. Misschien is het irritant. Soms doe ik het niet goed. En toch, ik geloof dat God ieder mens heel speciaal gemaakt heeft om te doen waarvoor je gemaakt bent: Met jouw gaven God dienen!

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
oktober 11

Bidden voor een sporttas?

Op stap met vrouwen

Afgelopen weekend was ik naar een vrouwenweekend van onze gemeente. Mijn man noemt het een vrouwen-etmaal. Natuurlijk heeft hij gelijk, het was slechts 24 uur.

Loslaten

Zaterdagochtend kwam een spreekster ons vertellen over het thema ‘loslaten’.

Ze kwam wat later, want ze was eerst met haar dochter naar een korfbalwedstrijd geweest. En dat was uitgelopen. Want de keeperstas lag in een kast, waarvan niemand de sleutel had. De spreekster vertelde ons dat ze gebeden had dat de sleutel gevonden zou worden. En ja hoor, haar gebed werd verhoord! De wedstrijd kon doorgaan, iets later dan gepland.

Nu maakte dit voorval nogal wat emoties los bij een aantal vrouwen. En dat kon ik wel begrijpen. Want als je nog rouwt om je kind, of je huwelijk op springen staat, dan is een gebed over een sporttas misschien wel ‘erg gemakkelijk’. Sommige vrouwen bidden al maanden en soms jaren om rust. Om troost. En toch blijft het verdriet knagen.

Hoe kan je dan  toch loslaten en vertrouwen?

Ik heb er natuurlijk geen antwoord op. Ik kan alleen vertellen hoe ik er zelf mee om ga.

Een aantal jaar geleden leerde ik iets belangrijks. De echtgenoot van een zus uit de kerk was plotseling overleden. Iemand zei toen tegen haar: ‘Elke dag is er iets moois om voor te danken. Vergeet dat niet!’

Sindsdien dank ik God elke avond voor ongeveer tien momenten van de afgelopen dag. Soms zijn dat heel eenvoudige voorvallen; iemand die me groette, een gekke grap van mijn zoon of de wind op mijn gezicht. Elke dag, dank ik God.

Sinds kort schrijf ik ook elke maand een vraag aan God op. Ik merkte dat ik soms van alles aan God vraag, maar er niet vaak op terug kom. Nu ik mijn vragen opschrijf, kan ik nog concreter in mijn leven zien dat God sommige gebeden beantwoord. Soms zie ik kleine ontwikkelingen en soms lijkt er helemaal niks veranderd. Ook ik heb vragen die al jarenlang niet opgelost worden.

Wat heeft dat nu met bidden voor die sporttas en het verzet tegen zo’n gebed te maken?

crack

Ik geloof dat God élke dag kleine lichtpuntjes geeft. Ik merk dat ik minder negatief in het leven sta. Ik zou danken voor de sporttas die gevonden werd. :)

Ik maak me minder zorgen over mijn onbeantwoorde vragen, dan een aantal jaren terug. Want God weet ervan!

In gebroken situaties geeft God de mogelijkheid om licht door te laten schijnen.

 

Dit lied van Leonard Cohen (Anthem) vind ik erg mooi passen. There is a crack, a crack in everything. That’s how the light gets in.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
Category: Algemeen | 2 reacties
oktober 11

Boekjes-allergie

Vorige week begon het weer. De start van mijn Cave groep. (Voor wie niet weet wat dat betekent: Cave staat voor Catechisatie – Vereniging als gecombineerde vorm.)

Eerst maakten we een rondje waarin iedereen een gekke eigenschap van zichzelf noemde. Gekke dingen genoeg in mijn groep, maar de leukste was toch wel: ‘Ik lach altijd heel hard, maar dan zonder geluid’.

Daarna maakten we een rondje met wensen voor het komende seizoen: wat wil je wel en wat wil je niet?

‘WIJ WILLEN NIET UIT EEN BOEKJE WERKEN!’allergie Boekjes zijn stom, boekjes zijn saai. We willen gewoon met elkaar praten en discussiëren, filmpjes kijken en spellen doen waardoor we veel over God leren.’

 

Nou, dat is dan weer duidelijk. De grap is dat ik nooit met boekjes werk, maar wel uit het boekje.

Zo kan ik ook dit jaar vast de boekjes- allergie vermijden, en tóch veel over God en Zijn liefde vertellen. Tenminste…. dat hoop ik, want vanavond praten we erover of God wel bestaat.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
oktober 11

Gebruik je beperking als gave

My first blog, mensen!

Vorige week was ik met een groep mensen met een verstandelijke beperking op vakantie.

Nou ja, beperking… Victor spreekt vloeiend Engels, Jurgen maakt in mijn ogen professionele foto’s. En zo waren er nog 10 andere mensen met allemaal hun eigen specialiteiten.

Aan tafel kregen we een gesprek over hun verstandelijke beperking. Victor vroeg: ‘Wie heeft hier autisme?’ Er gingen een stuk of 5 vingers de lucht in. Maar Lisa zei: ‘Dat gaat je niks aan.’

Victor ging verder met zijn verhaal: ‘Vervelend toch, dat je in een hoekje geduwd wordt? Alsof het erg is dat je autisme hebt. Ik zie mijn beperking als een gave.’

21083038_1915407868713799_585213364883942310_o

Jurgen keek me aan en vroeg: ‘Huh, wat bedoelt hij daarmee?’ Ik dacht snel na en zei: ‘Jij ziet veel mooie dingen om je heen, allemaal kleine onderdeeltjes. En daar maak jij foto’s van. Héle mooie! Jij kan zo kijken omdat je autisme hebt.’

Jurgen trok een beetje met zijn mond: ‘Meen je dat nou of is dat een grapje?’

‘Dat méén ik, en ik vind het een bijzondere gave van jou!  Jij kan heel goed dingen zien, die ik nooit zie’. Zo heb jij met je beperking een heel speciale gave!’

Bedankt Victor, voor je directe vraag wie er autisme heeft. Jij bent knap in Engels én je bent heel direct en open. Een gave vent!

Ik schrijf blogs over alles wat te maken heeft met geloof en de manier waarop ik zelf, en allerlei mensen die ik tegen kom, daar mee om gaan. Het gaat over kinderen en ouderen, over vragen en allerlei bijzondere gesprekken die ik heb.

Ik geeft catechisatie, ik heb contact met mensen met een beperking en ik ken een stel mensen die hoogbegaafd zijn. En allemaal beleven zij het geloof op een andere manier.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone